گلزار شهریاری

                                     گلزار شهریاری...

ا ی گــل زیـبــا تو غنچــه گــل گلزار شهریــاری         چون گل مـریـــم عطــر بـوی زگلــزار شهریـــاری

زین گلــزار عشق عجب شیــدا و شکوفـــه گلی          در دهکده گل و بلبل عجــب گلـــزار شهریــــاری

همچو گل مخملی خوش طراوت وخوش سیمائی          در بوستان گل یکه و خــود گلـــــزار شهریـــاری

چو بــاغبـــان می بالم بخود از نگاه بیقـــرار تو         بـــر اینکه تو گل زیبا سرسبد گــلزار شهریـــاری

میتــرسم از روزیکه کسان بــر گلم کنند نظــری         چــو گـــل خوش آب و رنگ گلــــزار شهریــــاری

مگذار کــه هــرکس بوی زعطر تو با خـود برند         مگر غلط گفتم که تـــو عطری از گلزار شهریاری

بــر اینکه تو خود تخم خرمن هر باغ و بستانی          گــویم درخشــان چـــو مـــاه بر گلـــزار شهریاری

گــر روزی بــاز بـــه دست آرم ســـر زلف تـــرا         شمارم شــاخ برگ گل گویم گل گلـــزار شهریـاری

دگـــر کی بود کـــه من سر زلف تـــرا چنگ زنم         تــاج گل کنم بر بوستان گویم گل گلزار شهریـاری

صدبوسه زنم برآن غنچه لب وگیسوی همایونی          قصــر شکری و دلــربائی از گلـــزار شهریـــاری

ای گل بی همتا زنگاهت مرا دگر صبــری نیست         کیمیائی بر بازار متاع چون گل گلزار شـهـــریاری

دعوتی زحقیــر پذیــرا بــاش که میــزبانت باشم         چون گل ســرخ سینه ای از گلـــزار شهــریـــاری

ز حــرس مهمانی تو جانــان جانم بـه لب رسیده         از حسد کس متـــرس چون از گلــزار شهریــاری

مکن زمـــا وداع چون نــدا بـــر مخمل ما توئی          مرحم جانی و نگین کیمیائی از گلــزار شهریـاری

زعشق تــو به چـــاهی چـــو گـــرداب افتــاده ام         دستم بگیــر تــو اهل دلی از گلـــزار شهریــــاری

دگــر صحبت گل یاس و یاسمن را با منه دلشکسته مگــــو             تـــــو بلبــــل شیفتـــه و شیــــدائی از گلــــزار شهـــریــــــاری

هرکس زگلخانه به گل خود نازد منم به تو نــازم         بر اینکه تـــو غنچه گلپرم از گــلزار شهریــــاری

سقــا چو باغبان به گــل خود می بــالد و مینازد          شکسته بسته نگفتم گل گفتم توازگلزارشهریاری