دوبیتی

                                         دوبیتی...

درویشــــم کشـــلول بـــدوشــم همیشـــه مستـــه مـــدهــــوشــــم     بارسنگین یدک میکشم بدوش بسکه همیشــه مستــه مدهوشم

درویــــشــــم شهـــــره شهـــرم لـــــــــب شکــــره بــا هـــوشــــم    عجبالطف وعنــــایت ازخداست بسکــه همیشه مسته بیهـــوشم

هـــرکس به کمــانش دهــد تــــاوان عمــل خویش   اگهـــه نیـســـت از فـردای قیـامـــت زعمـل خـویـش

هـــرکس چـرا بــــد کند تا بیند سزای عمل خویش   بس است دگــــر بشـر عمـر هـدر را زعمـل خویش

از غم دیگـــران تـــرا چـــه حــاصــــــل ای بشـــر  خـــود در تمـنـای غــــرق گـنــاهـــی تــــو ای بشــر

غـــم دیگــران رهــا کـــن کمی بخـــود آئی بشـــر   فـردا را چـه دیـــدی که هستــی یا نیستــی ای بشـر

بــه اصل خـــویش باز آء کــه عمــرت گـــــــذشته   دانی از دنیای نیستی به هستی چه برعمرت گذشته

لحظــه به لحظه عجـــل از بیغ گــوش تو گذشتــــه  زخـــدا طـــب بخشش کن کـه عمر از عمـرت گذشته

ای دل تـــو هم حقیقــــــت را بشنــو و قبــــول کن   بسکه خزان شــــد عمرت اقـــلا ایــنـــو قبـــول کن

سقــا لعــــــنت خدا بر تــو که بشنــو و بـــاور کن   پشیمان شو از عمــل خـــویش قیــامـت را قبول کن